میدان ساعت آوازه ای بلند دارد و نماد شهر ساری است که حتی بسیاری از گردشگران حاضرند ترافیک خیابان های اطراف این برج را تحمل کرده و در کنار آن عکسی به یادگار بگیرند.
برج ساعت در دوره پهلوی اول بنا نهاده شد اما به مرور تخریب گردید که در دهه 40 آنرا تجدید بنا کردند.
این میدان به مازندرانی، پاساعت نامیده می شود. بنای این میدان به شکل کنونی در سال ۱۳۵۵ آغاز شده و در سال ۱۳۵۷ به اتمام رسید.
این میدان دارای برجی با ساعت عقربه ای بزرگ و مجهز به صدای زنگ است که در هنگام تغییر ساعات به تعداد رقم ساعت آن لحظه به صدا در می آمد و در سکوت شب های ساری صدای ساعت ۱۲ شب به دلیل تعداد بالای دفعات آن و نیز سکوت شب تا دورترین خیابان ها و محلات ساری شنیده می شد.
سازنده برج ساعت ساری نیز شخصی به نام محمد علی حمیدی نوا است. میدان برج ساعت ساری نقطه آغازین و یا نقطه پایانی مسیر بسیاری از اتوبوسها و تاکسی ها می باشد. این میدان در میانه مسیر میدان امام به میدان ابن شهرآشوب ساروی و از آن جا به میدان شهدا و پل تجن واقع شده است.
ارتفاع ساختمان برج، ۲۵ متر است و ویژگی های معماری ایرانی و اروپایی در آن به کار گرفته شده است.
بالای میدان ساعت ساری نیز محلی برای اذان و اطلاع رسانی بود.
مردم شهر ساری قبل از لوله کشی از طریق حفر چاه های عمیق یا آرتیزن نیاز های خود را برطرف می کردند یکی از چاه های آرتیزنی که شهرداری ساری احداث نمود در ضلع شمالی میدان ساعت زده شد که این چاه نیز در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرد.