امام زاده یحیی
بازگشت به لیستشماره ثبت آثار ملی: 211
قدمت: قرن نهم هجری قمری
امامزاده یحیی در شهرستان ساری و به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این امامزاده که در میان بازار شهر ساری بنا شده، در ایام سوگواری سالار شهیدان میزبان ارادتمندان بسیاری از مناطق مختلف ساری است. از اماکن تاریخی و زیارتی شهرستان ساری می‌توان به آستان مقدس امامزاده یحیی(ع) اشاره کرد که در میان بازاری بزرگ در شمال شهر ساری واقع شده است.وجود این امامزاده در میان بازار ساری، جلوه خاصی به این شهر داده و سالانه جمع زیادی از ارادتمندان به خاندان عصمت و طهارت(ع) به این آستان مقدس مشرف می‌شوند.این امامزاده که از سال‌های دور زیارتگاه مردم منطقه بوده دارای کرامات متعددی است که بر خیل عظیم مشتاقان به خاندان عصمت و طهارت(ع) افزوده و حضور دسته‌جات عزاداری در مناسبت‌های ملی مذهبی به ویژه در روز تاسوعا و عاشورای حسینی(ع) و گردهم‌آیی مجامع فرهنگی و قرآنی در تمام فصل‌های سال در این آستان مقدس مهر تاییدی بر این گفتار است.امام زاده یحیی(ع) در میدان ساعت، خیابان جمهوری اسلامی، خیابان هشتم شهر ساری مرکز مازندران واقع شده و براساس آنچه که در برخی از کتاب‌ها آمده که این بنا مدفن امامزاده یحیی و برادر و خواهر ایشان، حسین و سکینه از فرزندان امام موسی کاظم(ع) بوده که در قرن نهم هجری بنا شده که هسته اصلی بنا دارای پلان دایره شکل بوده و حجم استوانه‌ای را به وجود آورده و دارای گنبد هرمی چند ضلعی به ارتفاع حدود 20 متر است که مدخل آن در سمت شرق قرار دارد.درون بقعه صندوقی مشبک و چوبین است و درون آن صندوقی دیگر است که نام بانی، کاتب و سازندگان این بقعه بر آن دیده می‌شود.گنبد این بنا با دو پوسته پوشانده شده که پوسته درونی بر پایه چفتی تیزه‌دار اجرا شده و بر روی آن گنبد بیرونی به صورت دوازده ضلعی قرار گرفته است.در زیر پاکار گنبد حاشیه‌‌ای تزیینی و مقرنس دیده می‌شود. سطح بیرونی گنبد ساده و بدون تزیین بوده و مصالح مورد استفاده در بنا آجر ختایی، ملات آهکی و گچ بوده و از چوب برای ساخت درب ورودی، پنجره و ضریح استفاده شده است.ساختمان برج آجری امامزاده یحیی در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۱۳ با شماره ثبت ۲۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. دارای صندوق و در نفیس چوبی است که از اهمیت هنری و تاریخی برخوردارند. در زمان مرعشیان (قرن نهم هجری قمری) بنا گردیده است و بخش الحاقی آن در زمان قاجار در سال ۱۱۹۳ ساخته شده که در اثر آتش‌سوزی از بین رفته و دوباره در سال ۱۳۳۰ ساخت بنای جدید الحاقی در جای قبلی انجام گرفت. مصالح مورد استفاده دربنا نیز آجرختایی با ابعاد۱۹*۱۹*۴ سانتیمتر، ملات آهکی وگچ می‌باشد. در دوره معاصر نیز آجرهای سه سانتی جهت نماسازی بخش‌های الحاقی استفاده شده‌است. از چوب نیز برای ساخت در ورودی، پنجره وضریح استفاده شده‌است.
