ابو جعفر عمر بن فرخان طبری ساروی دانشمند و ستاره شناس قرن دوم هجری است. پدرش فرخان همنشین و ندیم شاهان طبرستان بود. وی از دانشمندانی است که در دوره عباسی در دربار خلافت مقام و منزلت ویژه ای داشت. ابن فرخان نخستین بار در زمان وزارت برمکیان از طبرستان به بغداد فراخوانده شد. او پس از بازگشت به زادگاه خویش ساری، توسط فضل بن سهل به مامون عباسی معرفی شد و برای دوم به بغداد رفت. و در آنجا امکانات لازم جهت رصد ستارگان در اختیار وی گذاشته شد. عده ای از مورخان وی را از معماران بنای شهر بغداد در سال 145ه ق بر شمرده اند.وی در بیت الحکمه بغداد به تالیف و ترجمه کتابهای زیادی پرداخت. جرجی زیدان در کتاب خود تاریخ تمدن اسلامی او را از بزرگترین و پرکارترین مترجمان آن دوره به شمار می آورد. عمر بن فرخان در زمان قدرت خاندان برمکیان در دربار عباسی به تشویق یحیی برمکی که علاقه زیادی به نجوم داشت بر کتاب چهار مقاله بطلمیوس تفسیری نوشت و کتاب المحاسن را تالیف نمود.در آثار دانشمندان بزرگی چون ابوریحان بیرونی و فخر رازی به نظریات ابن فرخان در نجوم استناد شده است. وفات این دانشمند برجسته ساروی در حدود سال 200ه ق رخ داده است.