مازیار پسر قارن، از نواده‌های سوخرا پسر ونداد پسر کارن پسر سوخرای بزرگ بود. وی به اتکاء حکم و حمایت خلیفه، به عنوان یک والی مسلمان و نماینده خلیفه عباسی، تمام طبرستان و رویان را قلمرو خویش اعلام کرد و خود را با دعوی حاکم بلامنازعه تمام گیلان و طبرستان گیل گیلان و اسپهبد اسپهبدان خواند و به رسم معمول عهد ساسانیان به خود عنوان پتشخوارگر شاه داد،حکومت مازیار بر طبرستان از سال ۲۰۸ ه ق آغاز و با مرگ وی در سال 225ه ق در بغداد پایان یافت.خاندان قارن از مدت‌ها پیش از شکست ساسانیان در کوه‌های مازندران و طبرستان حکومت مستقلی داشتند و سرکردگان آن خاندان خود را گرشاه یا اسپهبد می‌خواندند، اجداد مازیار از سلسه دهقانان قدیم حاکم بر طبرستان بودند به دلیل آنکه نسبشان به سوخرا می‌رسید به سوخرائیان و به سبب انتسابشان به خاندان کارن به قارن وند معروف‌اند. وی با رفتن به دربار مأمون عباسی مسلمان شده و محمد نام گرفت. مأمون او را به حکومت بخشی از طبرستان و رویان گماشت. مازیار در زمان معتصم با عدم پرداخت خراج به طاهریان، به دنبال استقلال بود و در 224ه ق قیام خود را آشکار کرد و بر خلیفة عباسی شورید. البته شروع قیام مازیار ناشی از اختلافات سیاسی خاندان های محلی حاکم بر طبرستان بود وی بر اثر خیانت برادرش «کوهیار» که فریب عوامل خلیفه را خورده بود دستگیر و به سامرا (سامره) منتقل و به معتصم تحویل داده شده که پس از شکنجه بسیار کشته شد. پیکر مازیار در سال ۲۲۵ه ق در جایگاه معروف به کنیسه به دار آویخته شد.