احمد بن علی بن ابی طالب طبرسی، عالم، فقیه، متکلم و محدث بزرگ و موثق شیعه در نیمه اول قرن ششم هـ ق است. وی مورد اعتماد بزرگانی چون \"شهید اول\"، شیخ حر عاملی و سید محمد بحرالعلوم و خوانساری صاحب روضات الجنات بوده که او را به صفات عالم، فاضل، فقیه و محدث ثقه، ستوده اند.از تاریخ تولد و وفات وی و جزییات زندگی او اطلاعاتی در دست نیست. تنها نکاتی که درباره زندگی او بیان شده است اینکه محمدعلی مدرس تبریزی در ریحانة الادب و محمدباقر خوانساری در روضات الجنات او را از اهالی ساری(استان مازندران) دانسته و سید محسن امین در اعیان الشیعه نیز وی را هم‌عصر و خویشاوند فضل بن حسن طبرسی نویسنده کتاب مجمع البیان ذکر کرده است. استاد سرشناس طبرسی، مهدی بن ابی حرب مرعشی است که طبرسی به‌واسطه او از شیخ صدوق روایت نقل می‌کند. مشهورترین شاگرد طبرسی هم ابن شهر آشوب مازندرانی است. از تالیفات مهم این عالم بزرگ می توان به \"الکافی در فقه\" و \"الاحتجاج در کلام\" اشاره کرد.