ابوجعفر، محمد بن علی بن شهرآشوب ساروی مازندرانی ملقب به رشیدالّدین و عزالدّین و مشهور به اِبنِ شَهْرْآشوب (۴۸۹ - ۵88 ه ق) مفسر، محدث، ادیب و فقیه بزرگ شیعه قرن ششم ه ق است. از نسبت \"سَرَوی\" که به وی، پدر و جدش داده‌اند برمی‌آید که اصل این خاندان از ساری مازندران بوده‌است. این عالم برجسته شیعی قرن ششم هجری قمری در گسترش و تعمیق اندیشه های مکتب اهل بیت نقش برجسته ای داشت. پدر و جد وی در زمانی که در تبرستان تعداد شیعیان از 500 نفر تجاوز نمی کردند، پرچمدار ترویج مکتب تشیع بودند. ابن شهر آشوب هم تحت تربیت و ارشاد پدر از کودکی به کسب علم پرداخت، چنان‌که در هشت‌سالگی قرآن را از بر می‌دانسته است.با وجود آن که اسپپهبدان باوندی به مذهب تشیع گرویده بودند وی در پی درگیری با یکی از حکام محلی ، پس از سالیانی اقامت در حوزه‌های علمیه ایران و استفاده از محضر دانشمندان و استادان بزرگ و مسافرت‌های علمی در سال ۵۴۷ ق. با کوله‌باری از دانش و معنویت تبرستان را ترک کرده راهی بغداد شد.
ابن شهرآشوب در طی حیات پربرکتش آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشت که مهمترین آنها عبارتند از:
1- مناقب آل ابی طالب (ع) در شرح و منقبت اهل بیت پیامبر
2- معالم العلماء در فهرست و رجال شیعه
3- متشابه القرآن و مختلفه در تفسیر قرآن
این فقیه فرزانه در شب جمعه ۲۲ شعبان ۵۸۸ ه.ق در حلب درگذشت و در جبل الجوشن سوریه در نزدیکی محلی مشهور به مشهد الحسین (ع) به خاک سپرده شد.