شماره ثبت آثار ملی: موجود نمی باشد.
قدمت: -
موقعیت: ساری، خیابان جمهوری، محله نعلبندان
نعلبندان که یکی از محلات قدیمی، اصلی، مرکزی و معروف شهر ساری است، از طرف شمال به خیابان جمهوری، از طرف جنوب به محله چاله مسجد، از طرف مشرق به محله چناربن و از طرف مغرب به محله ی نو تکیه منتهی می شود، همچنین این محله که در جنوب غربی شهر ساری قرار داشت و از شمال به محله میرمشهد متصل بود، با احداث خیابان نادر (جمهوری اسلای فعلی) در سال 1310 هجری شمسی، و در زمان پهلوی اول از آن (محله میرمشهد) و با احداث خیابان پهلوی (شیخ طبرسی فعلی) از محلات باقرآباد و شکرآباد جدا شد. همچنین در روبروی این محله و بخش شمالی آن که مرکز ثقل بارانداز و کاروانسراهای شهر بود، مغازه های متعددی برای ساخت و پرداخت نعل در آن جا وجود داشت. از این رو به این محله «نعلبندان» یا «آهنگران» می گفتند و تا به امروز نیز پا بر جا بوده و به همین نام از آن یاد می شود.
نعلبندان مرکب از سه واژه ی «نعل»، «بند» و «ان» است.
واژه «نعل» در اصل واژه ای است عربی به معنای پای افزار و کفش. عرب کفاش را نعّال می نامند. به آن چه که پا را در تماس با زمین مصون می دارد «نعل» گویند.
واژه ی «بند» به معنای بستن است. «نعلبند» یعنی کسی که کارش بستن نعل می باشد. واژه ی «ان» نیز پسوند نسبت است که معنای مکان می دهد. بنابراین، نعلبندان یعنی مکانی که در آن جا نعل به پای اسبان می زدند. در گذشته های نه چندان دور که اسب تنها وسیله ی حمل بار و حتی انسان بود، برای جلوگیری از فرسوده شدن سم اسب که در حقیقت ناخن اسب به شمار می آمد، اسبان را به وسیله ی صفحه ی آهنی «نعل» می کردند و کسانی که به این شغل اشتغال داشته و از این طریق امرارمعاش می نمودند را «نعلبند» می گفتند. شغل نعلبندی به مرور زمان و با ورود ماشین، کساد و کم رونق شد به طوری که در ساری و در اواخر پهلوی دوم حتی یک یا دو مغازه ی نعلبندی هم وجود نداشت. بعدها بازمانده های این شغل به صورت دوره گرد و در روستاها که از اسب استفاده بیشتری می شد، به کسب وکار خود ادامه دادند.
مردم محله نعلبندان بعدها اقدام به احداث تکیه ای به همین نام نموده که تا به امروز نیز دایر و به این نام شهرت دارد.