ابوالحسن علی بن سهل الطبری یا به اختصار، اِبْنِ رَبَّن دانشمند و طبیب مسلمان قرن سوم ه. ق، کاشف مسری بودن سل ریوی و استاد زکریای رازی بوده‌است. وی را در کنار رازی و ابن سینا و مجوسی، از چهار دانشمند و طبیب بزرگ مسلمان دانسته‌اند .ابن ربن در خانواده ای مسیحی زاده شد. پدر و عموی او از دانشمندان برجسته طبرستان بودند. وی از کودکی تحت تربیت پدر قرار گرفت و بر علومی چون طب، فلسفه، هندسه و الهیات آگاه شد و افزون بر این به زبان های پارسی میانه، عربی، عبری، هندی و سریانی تسلط یافت. او تا 60 سالگی مذهب مسیحی داشت و پس از آن اسلام آورد. وی درمهم ترین کتابش فردوس الحکمه، پیرامون اسلام آوردنش اینطور توضیح می‌دهد که با «غور و تعمق در اندیشه‌های اسلامی و معانی قرآنی» اسلام آورده‌است. او پس از گرویدن به دین اسلام کتابی نیز در باب برتری‌های دین اسلام نسبت به سایر ادیان نوشت.علی بن ربن طبری در جوانی به دربار مازیار بن قارن راه یافت و به سمت دبیری وی رسید وی در هنگام شورش مازیار در کنار وی بود. مازیار وقتی شکست خود را نزدیک دید به نزدیکان خود از جمله علی بن ربن توصیه کرد که از اطراف وی پراکنده شوند و جان خویش را نجات دهند. وی پس از بر افتادن مازیار و اعدام وی توسط خلیفه عباسی در سال 225ه ق ناگزیر از ترک طبرستان شد و در زمان خلافت معتصم عباسی به کار کتابت در دیوان انشا منصوب شد و تا زمان مرگش در حدود سال 260 هجری در این سمت باقی ماند.